Horoskop Wodnik

Mit i gwiazdozbiór

Konstelacja Wodnika rozciąga się w obszarze nieba, który starożytni nazywali „Morzem”, ponieważ znajduje się tam kilka postaci związanych z wodą, jak Ryby czy Wieloryb. Jej gwiazdy są słabe i wymagają ciemnego nieba. Na półkuli północnej widać ją na południu podczas jesiennych wieczorów. Dwie najjaśniejsze gwiazdy, Sadalsuud i Sadalmelik, noszą arabskie nazwy, często tłumaczone jako „szczęście szczęść” i „szczęście króla”.

Ta postać przedstawia człowieka wylewającego wodę z dzbana, motyw obecny już w astronomii babilońskiej. Grecy utożsamiali go najczęściej z Ganimedesem, pięknym młodym księciem trojańskim, porwanym przez Zeusa przemienionego w orła i zabranym na Olimp, by został podczaszym bogów. To wyjaśnia sąsiedztwo konstelacji Orła na niebie. Inni autorzy widzieli w nim Deukaliona, który w mitologii greckiej przeżył potop.

Żywioł, jakość i planeta

Wodnik łączy powietrze, żywioł idei i wymiany, z cechą stałą, która nadaje przekonaniom wytrwałość. Jego tradycyjną planetą władczynią jest Saturn, związany ze strukturą i rygorem; astrologia współczesna przypisuje mu także Urana, odkrytego w 1781 roku i kojarzonego z nieprzewidywalnością, przełomem i wynalazczością. Z tego podwójnego patronatu tradycja czyni znak, który metodycznie przemyśliwa zmianę i trwale broni swoich ideałów.

Jako jedenasty znak cyklu następuje po spełnieniu Koziorożca i poszerza perspektywę na grupę, przyjaźnie i wspólne projekty. Na półkuli północnej jego okres przypada w środku zimy, w czasie zimnym i jasnym, gdy przygotowuje się już odnowę. Tradycja łączy go z kostkami, łydkami i krążeniem krwi, które łączy i przenosi z jednego miejsca do drugiego.

Trzy dekany

Mniej więcej od 20 do 29 stycznia pierwszy dekan podlega władcy znaku, Saturnowi lub Uranowi, zależnie od szkoły, według współczesnego podziału trygonalnego, który przypisuje każdy dekan władcy znaków powietrza. Tradycja widzi w nim Wodnika najwyraźniejszego: niezależnego, rozważnego i obdarzonego oryginalnymi pomysłami.

Mniej więcej od 30 stycznia do 8 lutego drugi dekan podlega Merkuremu, władcy Bliźniąt. Przypisuje mu się żywy umysł, towarzyskość i ciekawość wszystkiego. Idealizm znaku wyraża się tu przez słowo, pisanie i zamiłowanie do debaty, z szczególną łatwością łączenia różnych osób i wiedzy.

Mniej więcej od 9 do 18 lutego trzeci dekan jest pod wpływem Wenus, władczyni Wagi. Tradycja przypisuje mu więcej łagodności, poczucie harmonii i zainteresowanie sprawiedliwością. Duch wspólnoty Wodnika wyraża się tu przez dyplomację, wrażliwość artystyczną i troskę o równowagę w relacjach.

W przyjaźni i w rodzinie

Przyjaźń zajmuje centralne miejsce w portrecie Wodnika kreślonym przez tradycję, ponieważ odpowiadający mu jedenasty dom to dom przyjaciół. Opisuje się go jako otwartego na ludzi z różnych środowisk, wiernego więziom mimo odległości czy długich nieobecności i przywiązanego do równości w relacji. Chętnie łączyłby ludzi, którzy nigdy by się nie spotkali, i dzielił z nimi projekty lub sprawy.

W rodzinie rodzic spod znaku Wodnika kojarzony jest z wychowaniem pozostawiającym miejsce na samodzielność: traktuje dzieci jak rozmówców i szanuje ich wybory. Dziecko Wodnika opisuje się jako pomysłowe, zadające nieoczekiwane pytania i niechętne podporządkowaniu się regule bez zrozumienia jej przyczyny. W rodzeństwie to ono proponowałoby nowe zabawy i broniłoby sprawiedliwego podziału między wszystkich.

Ascendent

Ascendent to znak, który wschodzi na horyzoncie w dokładnym momencie narodzin. Zmienia się mniej więcej co dwie godziny, dlatego jego obliczenie wymaga znajomości godziny i miejsca urodzenia. Astrologia odczytuje z niego sposób podchodzenia do świata i pierwsze wrażenie wywierane na innych. Według tradycji ascendent w Wodniku dawałby sposób bycia przyjazny, lecz nieco zdystansowany, osobliwą aparycję i umysł, który szybko zwraca uwagę. Kojarzy się z nim potrzebę zachowania wolności myślenia, niezależnie od reszty horoskopu.